உலகை மாற்றப் போகும் பொருளாதாரப் புரிதல் – மறைக்கப்பட்ட உண்மைகள்: 2

தவறான புரிதல் எண் 2:

"பட்ஜெட் பற்றாக்குறை ஒரு குறிப்பிட்ட விகித அளவிலேயே இருக்க வேண்டும். இல்லை என்றால், அதனை ஈடு செய்ய வாங்கும் கடன் உயர்ந்து கொண்டே இருக்கும் என்பதால், கடன் திருப்பிக் கொடுக்கும் திறனை இழந்து, அரசாங்கம் திவாலா ஆகி விடும்."

பணத்தினை உருவாக்கி, வெளியிடும் பண அமைப்பு முறையினை புரிந்து கொள்ளாததால், நிலவும் மாபெரும் தவறான புரிதல் இது.

புழக்கத்தில் உள்ள பணம் எங்கிருந்து வருகிறது?

ஒன்றிய அரசாங்கம் தன்னுடைய கரன்சி பவரை (sovereign currency power) கொண்டு செலவு செய்யும் பொழுது, அந்த செலவில் இருந்து பணம் தோன்றுகிறது.

அரசு முதலில் செலவிடுகிறது, அதன் மூலம், வரி செலுத்துவதை சாத்தியமாக்கும் பணத்தை மக்களிடம் சேர்க்கிறது.

அரசாங்கம் செலவிடும் பணத்தினை கொண்டுதான், வரி செலுத்தவும், அரசாங்க பத்திரத்தை வாங்கவும் முடியும். 

அரசாங்கத்தின் செலவு, வரி செலுத்துதல், அரசாங்க பத்திரம் வாங்குதல், இவைகள் மூன்றில் எது முன் நடக்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

புரிதல் எண் 1 இன் விளக்கத்தின் படி, தங்கத்தின் இருப்போ, வெளிநாட்டு பணத்தின் இருப்போ, கையிருப்பில் இருக்க வேண்டிய கட்டாயம், தற்பொழுது உள்ள பண அமைப்பில் இல்லை. 

பணப் புழக்கத்தை, தங்கத்தின் இருப்பின் அளவோ, வெளிநாட்டு பணத்தின் இருப்பின் அளவோ கட்டுப் படுத்தாது. 

எனவே, பட்ஜெட் திட்ட செலவிற்கான நிதியினை, பணத்தை செலவிட்டு உருவாக்கும், தனித்த அதிகாரத்தை தன்னிடம் கொண்டுள்ள அரசு, திட்ட ஒப்புதலின் படி, தேவையான பணத்தை செலவிடலாம். 

எனவே, பட்ஜெட் திட்ட செலவிற்கான நிதிக்காக, வரி விதிப்போ, அரசாங்க பத்திர விநியோகமோ தேவை அற்றதாகிறது. 

அரசாங்கத்தால் செலவிடப் படும் பணம் தான், புழக்கத்தில் இருந்து, பின்னர் வரி செலுத்துவதற்கும், அரசாங்க பத்திரம் வாங்குவதற்கும் பயன் படுகிறது.

அரசாங்கம் செலவிடும் பணம் முழுவதுமாக வரியாக செலுத்தப் பட்டால், அதாவது “பட்ஜெட் பற்றாக் குறையே” இல்லை எனில், மக்களிடம் உள்ள பணம் எங்கிருந்து வரும்? 

பணத்தினை செலவிட்டு உருவாக்கும் அரசாங்கம், வரியின் மூலம் முழுவதுமாக  புழக்கத்தில் உள்ள பணத்தை நீக்கி விட்டால், பணப் புழக்கம் எப்படி நடக்கும்?

அரசாங்க கடன் தான், மக்களிடம் உள்ள நிகர நிதி சொத்தாக (Net Financial Asset) உள்ளது. 

கடன் வாங்க, கொடுக்க இருக்கும் முழு கட்டமைப்பிற்கும், நிகர நிதி சொத்துதான் மூலதனத்தை அளிக்கிறது. 

பட்ஜெட் பற்றாக் குறை இல்லை எனில், வங்கித் தொழிலே முடங்கி விடும்.

பணத்தை உருவாக்கும் அதிகாரத்தையே தன்னிடம் கொண்டுள்ள அரசு, அந்த பணத்தையே கடனாக எதற்காக வாங்க வேண்டும். 

பணத்திற்கு ஒரு மாற்றுதான் அரசாங்க பத்திரம். 

பணம், அரசாங்க பத்திரம் ஆகிய இரண்டையுமே வெளியிடுவது அரசாங்கமே.

பணத்திற்கு வட்டி கிடையாது, பணத்திற்கு மாற்றான அரசாங்க பத்திரத்திற்கு வட்டி கிடைக்கும். 

தற்பொழுது உள்ள பண அமைப்பில், அரசாங்க பத்திரம் வெளியிடுவது, கடன் வாங்குவதற்காக அல்ல.

வட்டி விகித இலக்கை பேணுவது மத்திய வங்கியின் பெரும் பணி ஆகையால், மத்திய வங்கி, அரசாங்க பத்திரம் விநியோகம் மூலம், அதிகமாக உள்ள இருப்பு நிதியை, பண சந்தையில் இருந்து அகற்றுகிறது.  

அரசாங்க பத்திரம் வெளியிடுவது, வட்டி விகித இலக்கை பேணுவதற்கு தானே தவிர, கடன் வாங்குவதற்காக அல்ல.

பணம், அரசாங்க பத்திரம் ஆகிய இரண்டையுமே வெளியிடுவது அரசாங்கமே.

 தற்பொழுது உள்ள பண அமைப்பில், இதனை வெளியிடுவதற்கு அளவு என்பது, உற்பத்தியில் ஈடுபட கிடைக்கின்ற மனித வளம் உட்பட்ட ஆக்க வளமே. 

வெளியிடும் அரசிற்கு வேறு எந்த அளவும் கிடையாது.

பணத்தை உருவாக்கி, வெளியிடும் தனி பெரும் அதிகாரத்தை தன்னிடம் கொண்டுள்ள அரசு, அரசாங்க பத்திரத்தையும்  வெளியிடுகிறது. 

அவைகளை வெளியிடும் அரசாங்கத்திற்கு, அவைகள் வெறும் வெற்றுத் தாள்கள் தான். 

அதனை உபயோகிக்கும், நமக்குத் தான், அவைகள் மதிப்பு மிக்கவை. 

அரசாங்க பத்திரத்தை அரசாங்கத்தின் கடனாக பாவனை செய்வதும், அதனை திருப்பிக் கொடுக்கும் சக்தியை அது இழந்து விடும் என்பதும், புரியா தன்மையோ அல்லது புரிந்தும் புரியாமல் இருப்பதுவே ஆகும்.

ஆனால், இந்த தவறான புரிதலால், நாட்டின் அபரிதமான வளர்ச்சிக்கும், நாட்டு மக்களுக்கும் மிகப் பெரும் தீங்கு இழைக்கப் படுகிறது.

பின்குறிப்பு:

இந்தியாவின் மத்திய வங்கியான ரிசர்வ் பேங்க் ஆப் இந்தியா, பொருளாதார வளர்ச்சிக்காகவும் பண வீக்கத்தை கட்டுப் படுத்தவும், ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டி விகிதத்தை இலக்காக (Target policy rate) நிர்ணயிக்கிறது. 

இந்த வட்டி விகிதத்தை சார்ந்துதான், கடன்களுக்கான வட்டி விகிதத்தை, மற்ற வங்கிகள் நிர்ணயம் செய்கின்றன. 

இந்த இலக்குக்கு உட்பட்ட வட்டி விகிதத்தை கொண்டுதான், மத்திய வங்கி பணப் புழக்கத்தை நிர்வகிக்கிறது. 

இந்த இலக்கை நிர்வகிப்பது ரிசர்வ் வங்கியின் வெகு முக்கிய பணி ஆகும்.

தினமும் வர்த்தக வங்கிகளுக்குள் நிதி பரிமாற்றம் எப்பொழுதும் நடந்து கொண்டு இருக்கும். 

மத்திய வங்கியின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் அனைத்து வர்த்தக வங்கிகளும், குறிப்பிட்ட அளவு வைப்புத் தொகையை, சட்டப்படி தேவைப்படுகின்ற இருப்பு நிதியாக (statutory reserve requirement), மத்திய வங்கியில் வைத்திருக்க வேண்டும். 

வங்கிகள் தங்களது தின பண பரிமாற்றத்திற்கு தேவைக்காக இருப்பு நிதியை அதிகமாகவே மத்திய வங்கியில் பராமரிக்கும். 

அரசாங்கம், மத்திய வங்கி மற்றும் வர்த்தக வங்கிகளுக்கு இடையே பண பரிமாற்றம், இந்த இருப்பு நிதியை கொண்டுதான் நடக்கும். 

உதாரணத்திற்கு, ஒரு நபர் X இன்னொரு நபர் Y க்கு நிதி மாற்றம் (transfer) செய்கிறார் என்றால், X ன் வங்கி, X ன் வைப்புத் தொகையை, மாற்றம் செய்யும் நிதியின் அளவிற்கு, குறைத்து விட்டு, மத்திய வங்கியில் தன் கணக்கில் உள்ள இருப்பு நிதியை, மாற்றம் செய்ய வேண்டிய நிதியின் அளவிற்கு, மத்திய வங்கியில் உள்ள  Y ன் வங்கியின் கணக்கிற்கு மாற்றம் செய்யும். 

Y ன் வங்கி அந்த நிதியின் அளவிற்கு Y ன் கணக்கில் வரவு காண்பிக்கும். 

அதே போல், அரசாங்கம் X ற்கு பணம் கொடுக்க வேண்டும் என்றால், மத்திய வங்கியில் உள்ள  X ன் வங்கியின் கணக்கில், இருப்புத் தொகையை வரவு காண்பிக்கும். 

X ன் வங்கி அந்த நிதியின் அளவிற்கு X ன் கணக்கில் வரவு காண்பிக்கும்.

இந்த இருப்பு நிதி பரிமாற்றம், வர்த்தக வங்கிகளுக்கு இடையில் நடக்கும் பொழுது, மொத்த இருப்பு நிதியில் (total reserves in the banking system) எந்த மாற்றமும் இருக்காது. 

பரிமாற்றத்தின் போது, எந்த அளவிற்கு ஒரு வங்கியின் தொகை குறைகிறதோ, அதே அளவிற்கு மற்ற வங்கிகளின் மொத்த தொகை அதிகரித்து இருக்கும்.

வர்த்தக வங்கிகள், மத்திய வங்கியுடன் அல்லது அரசாங்கத்தின் உடன், நிதி பரிமாற்றம் செய்யும் பொழுது மட்டுமே, மொத்த இருப்பு நிதி குறையும் அல்லது கூடும்.

தினமும், நாள் முழுவதும் வர்த்தக வங்கிகளுக்கு இடையில்  நிதி பரிமாற்றம் நடக்கும் பொழுது, ஒரு வங்கிக்கு நேரும் இருப்பு நிதி குறைவை தீர்க்க, மத்திய வங்கியின் 'உடனடி அன்றே தீர்க்க வேண்டிய கடன்' தானாகவே நிகழும் (Intra Day Loan triggered automatically). 

நாள் முடிவில், இருப்பு நிதி குறைவாக இருக்கும் வங்கி, நிதி அதிகமாக உள்ள வங்கியிடம் இருந்து, கடனாக பெற்று, மத்திய வங்கியின் கடனை அடைக்கும்.

தேவையான(demand) நிதியும், கிடைக்கக் கூடிய(supply) நிதியும் சம நிலையில் இருப்பதால், வட்டி விகிதம் கட்டுக்குள்ளேயே இருக்கும்.

ஆனால், அரசாங்கம் செலவிடும் பொழுது,  அந்த அளவிற்கு மொத்த இருப்பு நிதி அதிகமாகும். 

அப்பொழுது, அதிகமாகும், (supply)கிடைக்கக் கூடிய இருப்பு நிதிக்கு தேவை இல்லை என்பதால், வட்டி விகிதம் கட்டுக்கு அடங்காமல் குறைந்து, மத்திய வங்கி வட்டி விகித இலக்கை பேணுவது இயலாததாகி விடும்.

---

Rajendra Rasu
The author writes on monetary systems and political economy